Historia piłkarzyków długopisem
Piłkarzyki długopisem (zwane też „piłkarzykami na kartce" lub po prostu „kropkami z bramkami") narodziły się w polskich i radzieckich szkołach lat 60. i 70. XX wieku. Standardowa kartka A5 w kratkę dawała idealne boisko, a brak konieczności posiadania jakichkolwiek pionków sprawił, że grę można było rozegrać dosłownie wszędzie — na lekcji, na przerwie, w autobusie.
Gra ma kilka regionalnych nazw: w Rosji znana jest jako „futbol bumażnyj", w Czechach jako „papírový fotbal", w krajach hiszpańskojęzycznych jako „fútbol de papel". Wszędzie zasady są podobne — piłka rusza ze środka, każdy ruch to odcinek do sąsiedniego węzła, a odbicia od bandy lub od istniejących linii dają dodatkowy ruch. Słynne „akcje na pięć odbić" są przedmiotem przedszkolnych legend.
W przeciwieństwie do kółka i krzyżyka piłkarzyki nie są grą rozwiązaną — kombinacja taktyczna „pułapek odbić" i blokad sprawia, że nawet doświadczeni gracze popełniają błędy. To gra refleksu, wyobraźni przestrzennej i tej szczególnej satysfakcji, gdy jedno odbicie ciągnie za sobą cztery kolejne i piłka trafia prosto w bramkę przeciwnika.