Historia wisielca
Wisielec (ang. „Hangman") jest grą o nieznanym pochodzeniu — pierwszy raz opisany został pod nazwą „Birds, Beasts and Fishes" w wiktoriańskiej książce „Traditional Games" Alice Bertha Gomme z 1894 roku. Współczesna wersja z szubienicą i ludzikiem pojawiła się prawdopodobnie w późnym wieku XIX w angielskich szkołach jako gra towarzyska — początkowo była uważana za nieco makabryczną i nie zawsze mile widzianą w salonach.
W XX wieku gra trafiła do amerykańskich i europejskich klasówek jako sposób na ćwiczenie ortografii i poszerzanie słownictwa — szczególnie cenny przy nauce języków obcych. W Polsce „wisielec" jest klasykiem zeszytu w kratkę: hasłem mogło być cokolwiek, od nazw państw po nazwiska kolegów, a rysunek ludzika był sprawdzianem zdolności plastycznych autora.
W 1975 roku Hasbro wypuściło komercyjną wersję planszową, a w latach 80. „Hangman" stał się standardem prostych gier na komputery domowe i wczesne telefony komórkowe. Mimo prostej zasady jest też ćwiczeniem teorii informacji — odgadnięcie najczęstszych liter (E, A, I, O w angielskim; A, I, E, O w polskim) optymalizuje szansę wygranej, co czyni wisielca świetnym wstępem do statystyki.