Historia kropek i kwadratów
Kropki i kwadraty (ang. „Dots and Boxes", franc. „pipopipette") zostały opisane już w 1889 roku przez francuskiego matematyka Édouarda Lucasa — tego samego, który wymyślił Wieże Hanoi. W swojej książce „Récréations mathématiques" Lucas przedstawił grę jako rozrywkę towarzyską z głęboką strukturą matematyczną, którą można analizować jak twierdzenie.
Mimo prostej zasady — zamykasz pole, bierzesz pole — gra ma zaskakująco bogatą teorię. W latach 70. i 80. amerykański matematyk Elwyn Berlekamp opracował kompletną teorię „łańcuchów" i „podwójnego krzyża" (double-cross), opisaną w klasycznej książce „The Dots and Boxes Game: Sophisticated Child's Play" (2000). Pokazał tam, że gra wymaga znacznie więcej myślenia niż na pierwszy rzut oka.
Dziś kropki i kwadraty są używane jako przykład w kursach teorii gier i algorytmów combinatorial game theory. Plansze do 4×4 są w pełni rozwiązane komputerowo, ale już 5×5 i większe pozostają nierozstrzygnięte — drzewa wariantów rosną wykładniczo. W Polsce gra jest popularna w szkołach od dekad jako prosta, ale wymagająca alternatywa dla kółka i krzyżyka.